داستان های قرآنی

حضرت ابراهیم(ع)-سوره انعام آیات 76 تا 83

quran-dastan — Thu, 07 Aug 2008 07:39:27 GMT

ابراهیم ستاره پرست شد!

{این داستان از سوره انعام آیات 76 تا 83 اقتباس گردیده است}

ابرهیم با عقاید خویش وطن و قومش را ترک کرد تا مردمی را بیابد که به حرف او گوش دهند و با مردمی که رشد فکری پیدا کرده اند وافکارشان پاک است، روبرو گردد. ابراهیم با همین آرزوها وارد شهر حران گردید و به زودی گمراهی مردم را دریافت و انحرافشان را شناخت؛ زیرا ابراهیم دید که مردم این سرزمین خدا را کنار گذاشته و به عبادت ستارگان پرداخته اند. ابراهیم تصمیم گرفت آنان را به اشتباهشان آگاه سازد.

ابراهیم برای این که در هدف خود به نتیجه برسد از راه عقل و طریق برهان وارد شد تا زمانی که حق آشکار می گردد، آن را تعقیب کنند و به دعوت ابراهیم گوش فرا دهند.

شب ابراهیم را فرا گرفت و تاریکی او را پوشانید. ابراهیم ستاره ای را که پرستش می کردند، مشاهده کرد و در همین موقع در میان عده ای از ستاره پرستان به شب زنده داری پرداخت. ابراهیم برای نتیجه گرفتن از این شب نشینی به صورت ظاهر با آنان هم فکری کرد و گفته ی آنان را تکرار کرد و اشاره به ستاره نمود و گفت: این خدای من است!

این راهی است که در مباحثه، روشی عقلانی است .

" در کار ابراهیم دقت کن که یا عقاید آنان هم صدا می شود. اعلان مخالفت نمی کند. افکارشان را ضایع نمی کند. خدایانشان را تحقیر نمی کند و با این روش، توجه آنان را جلب می کند و به برهان او گوش می دهند؛ سپس بلافاصله به نقص گفتار ستاره پرستان می پردازد و به باطل ساختن عقایدشان باز می گرددولی این کار را از راه غیر معلومی تعقیب می نماید."

این روش ابراهیم دلیل صحت رای و نفوذ بینایی اوست. زمانی که ستاره غروب کرد و در افق پنهان شد، ابراهیم آن را جست و جو کرد اما به دست نیاورد؛ برای به دست آوردن آن تلاش کرد ولی ستاره را نیافت؛ در نتیجه گفت:"خدایی که تغییرپذیر است و وضع آن عوض می گردد و نقل مکان می کند، محبوب من نیست؛ سپس معترض خدایانشان گردید و از آنان عیبجویی کرد و بغض خود را نسبت به این خدایان و بیزاری خویش را از آن ها اعلام نمود.

نه ماه و نه خورشید و نه...

زمانی که ابراهیم مشاهده کرد که ماه طلوع کرد و نور آن از ستاره بیش تر و حجم آن از ستاره بزرگ تر و نفعش زیادتر است، گفت: این ماه پروردگار من است! مقصود ابراهیم این بود که با آنان هماهنگ گردد و قلوب آنان را متوجه خود سازد.

زمانی که ماه نیز غروب کرد و از چشمان پنهان گردید و نور آن پوشیده شد، ابراهیم گفت:" اگر پروردگار من، مرا هدایت نکند، من از قوم گمراهان خواهم بود." ابراهیم که این سخن را گفت، خواست به آنان بفهماند که خداوند یکتا سرچشمه ی هدایت است و موقع شک و سرگردانی، بخشنده ی توفیق می باشد.

آن زمانی که ابراهیم دید آنان از بدگویی نسبت به خدایانشان چشم پوشی می کنند، به روش روشن تری به کنایه زدن به خدایانشان پرداخت و برای آن ها روشن ساخت که روحش متزلزل و فکرش ناراحت است و هنوز راه حق را نیافته است. ابراهیم به آن ها فهماند که در راه به دست آوردن حق ساکت نیست و از خدا می خواهد که از اینگمراهی طولانی نجاتش دهد و شب تاریک وجود او را روشن سازد؛ چرا که آنچه پرستش کرده است، مخلوقی متحرک است و نفع و ضرری را برایش ندارد.

سپس ابراهیم خورشید را در حال نور افشانی دید؛ نورش برق می زد و شعاع آن همه جا را کرده بود. خورشید زمین را سرشار از حیات و درخشندگی ساخته و به سرتاسر جهان نور و روشنایی بخشیده است؛ لذا ابراهیم گفت: "این خورشید خدای من است؛ زیرا خورشید از تمام ستارگان بزرگ تر و نفعش زیادتر و مقامش بالاتر است" اما زمانی که مانند سایر ستارگان ناپدید شد و از چشم عبادت کنندگان خود پنهان گردید، ابراهیم آنان را به شرک متهم ساخت و داغ کفر بر پیشانی آنان نهاد و گفت:"من از آن چه شما برای خداوند شریک قرار می دهید، بیزارم. این ستارگانی که مکانشان عوض می شود و حال آنان تغییر می کند، باید آفریننده ای داشته باشند که آنان را اداره کند. خداوندی وجود دارد که آنان را طلوع و غروب می کند و حرکتشان می دهد. این شتارگان کذایی شایسته ی پرستش و سزاوار احترام و تعظیم نیستند

حضرت ابراهیم(ع)-آیه 258سوره بقره

quran-dastan — Sat, 02 Aug 2008 16:12:05 GMT

خداوند تو کیست؟

{این قسمت از داستان برگرفته از آیه 258 سوره بقره می باشد.}

همان شعاعی که فکر مردم بابل را در مورد کار ابراهیم تسخیر کرد، متوجه کاخ نمرود نیز گردید و این موج خطرناک کاخ او را فشار داد و خبر ابراهیم و معجزه ی جاویدان او دهان به دهان به گوش او رسید. نمرود نیز که ستمگری بیش نبود، بر ظلم خود افزود و بهتان زدن به ابراهیم را از سر گرفت. مگر نه این است که وضع خدایانشان با ابراهیم به جایی رسیده است که به عیبگویی و عیبجویی بت می پردازد و قوم را در عبادت بت سرزنش می نماید؟!

نمرود در اثر ناراحتی از پیروزی ابراهیم، او را احضار کرد. زمانی که ابراهیم در مقابل نمرود قرار گرفت، نمرود به چهره ی ابراهیم خیره شد و سپس گفت:

"این چه آشوبی است که به وجود آورده ای؟ این چه آتشی است که روشن کرده ای؟ این خدایی که به سوی او دعوت می کنی چیست؟ مگر خدایی غیر از من می شناسی؟ مگر خدایی که غیر از من شایسته عبادت باشد، یافته ای؟ کیست که مقامش از من بالاتر باشد و ارزشش فوق ارزش من باشد؟!!

ای ابراهیم! مگر نمی بینی که تمام شئون مملکت به دست من است و امور آن را اداره کرده و مشکلات را حل و فصل می نمایم؟ چشم های مردم به من دوخته شده و آرزوهایشان در دست من است. آیا مخالفی برای من یافته ای؟ آیا دیده ای کسی برضد من قیام کند؟ چرا تو از مردم جدا شده ای و برضد خدایانشان کاغرشکنی می کنی؟ خدای تو چیست که به سوی آن دعوت می کنی و مردم را برای عبادت او فرامی خوانی؟"

ابراهیم در پاسخ به نمرود گفت:"خدای من کسی است که زنده می کند و می میراند. تنها خدای من است که جان می دهد و جان می گیرد. موجودات را به وجود می آورد و نابود می سازد. جان های زنده را خلق می کند و نابود می گرداند"

ابراهیم با سنگ استدلال، دهان نمرود را بست و با برهان روشن او را ساکت کرد امّا غرور گناه، نمرود را برانگیخت تا با حرف پوچ خود به مکابره و مجادله با ابراهیم بپردازد. نمرود به ابراهیم گفت:

"من بدکارانی را که مستلزم مرگ هستند، با عفو زنده می کنم و پس از این که سایه مرگ برایشان مجسم شده بود، از نعمت حیات بهره مندشان می سازم و در مقابل او درهای آرزوی حیات را می گشایم. من به همین روش جان هرکه را که بخواهم می گیرم و با امر خود او را نابود می گردانم؛ به زودی روح از جسمش می رود و از زندگی محروم می شود. ای ابراهیم حال بگو ببینم خدایت چه کار تازه انجام داده است؟!"

مشکلات ابراهیم

نمرود در مقابل استدلال ابراهیم و پاسخ او راه حیله را پیش گرفت و در ستیزه جویی خود، راه مجادله را پیمود؛ زیرا از آن چه ابراهیم درباره ی ایجاد روح و آفرینش آن گفته بود و پیرامون بخشش روح و گرفته آن بحث نموده بود، کناره گیری کرد و از طریق حیله وارد شد و ادعای توانایی جان گرفتن و جان دادن نمود امّا آیا این غرور نادانی در مقابل عزم و اراده ی درخشان نبوت چگونه می تواند دوام بیاورد؟

ابراهیم در پاسخ گفت:"ای نمرود خداوند یکتا خورشید را رام کرده و برنامه ای برای حرکت آن قرار داده که نمی تواند از نظر آن برنامه خارج گردد. خداوند من خورشید را از مشرق بیرون می آورد. حال تو آن را از مغرب بیرون بیاور. اگر ادعا داری که قدرت داری و گمان می کنی خدا هستی، این برنامه ی حرکت خورشید را که طبق قانون و اراده ی خداوند می چرخد، مسیرش را عوض کن و آن را از مغرب بیرون بیاور."

نمرود کافر مات و مبهوت ماند؛ چرا که گمراهی او آشکار گردید و دروغش ظاهر شد. بیان شیرین ابراهیم و برهان کامل او، نمرود را کوبید و نادانی او را روشن کرد. نمرود ترسید که تخت سلطنتی او درهم فرو ریزد و ارکان قدرت وی متلاشی گردد؛ لذا ابراهیم در نظر نمرود منفورترین مردم بود و بیش از همه ابراهیم را دشمن می داشت؛ اما با ابراهیم چه می توانست انجام دهد؟ ابراهیم دعوت جدیدی را آغاز کرده که با برهانی درخشان آن را محکم ساخته است.

نمرود از ابراهیم وحشت داشت و می ترسید که ابراهیم حکومت نمرود را ریشه کن سازد. او حتی نمی توانست مخالفت با او را اعلان کند؛ چرا که با آشکار ساختن دشمنی اش با ابراهیم، کرسی ریاستش درهم می ریخت؛ لذا با ابراهیم به ظاهر کاری نداشت ولی در کمین ابراهیم بود و وضع زندگی او را تحت نظر داشت. منتظر فرصتی بود تا انتقام خود را از ابراهیم بگیرد. جاسوسان خود را فرستاد تا مردم را از پیروی او بترسانند و از اطراف ابراهیم دور گردانند.

ابراهیم همانند سایر مصلحان که در زندگی میان مردم، ضررها و فشارها می بینند، ناراحتی و مشکلات زیادی دید و از ماندن میان مردم بابل یه تنگ آمده و به فکر مهاجرت از آن سرزمین افتاد. ابراهیم عقاید خود را برداشته و از این سرزمینی که گیاه شریعت او قابل شکفتن نیست، بیرون رفت. ابراهیم به فکر سرزمینی است که در آن دعوت و رسالت او رشد کند وتخم دین او بارور گردد. ابراهیم وطن و قوم خویش را وقتی رها کرد که شایسته ی عذاب گردیده بودند؛ زیرا پس از این که آنان را راهنمایی کرد، ایمان نیاوردند و بعد از این که برای پیامبری خود معجزه آورد، زیر بار او نرفتند. ابراهیم سرزمین بابل را رها کرده و به سرزمین فلسطین مهاجرت کرد.

حضرت ابراهیم(ع)

quran-dastan — Sat, 19 Jul 2008 06:44:14 GMT

ابراهیم و دریای آتش

{این قسمت از آیات زیر اقتباس شده است: انبیا68 تا 73، صافات 97 تا 99، عنکبوت آیات 6،17 و 24}

مامورین دادگستری نمرود تصمیم گرفتند ابراهیم را با آتش بسوزانند وابراهیم

گناهی غیر از این نداشت که گفته بود:" خدای من یکتاست." و جرمی غیر

از این نداشت که دشمن بت هایشان و منکر بت پرستی آنان بود. ولی

اعلان توحید و یکتاپرستی دعوت علنی مردم به سوی چنین خداوندی،

خواب راحت را از یاغیان می گرفت و صفای زندگی آنان را به کدورت می

کشاند؛ زیرا با دعوت یکتاپرستی مردم از اسارت بندگی ستمگران نجات

می یافتند و حقیقت حرف های بی ربطشان کشف می گردید و مردم را از

همراهی با آنان می ترساند و از اطرافشان پخش می ساخت . بدون تردید

این رشد فکری مردم به دست ابراهیم قدرت ستمگران را نابود می ساخت

و از یاغی گری آنان جلوگیری می کرد.

گرچه فکر آتش زدن ابراهیم در روح آنان شعله می کشید ولی چگونه او را

بسوزانند؟

آنان باید آتشی عظیم که با آتش کینه های دل هایشان معادل باشد، روشن

سازند و به جان ابراهیم بیفکنند. گرچه شعله ی کوچکی برایسوزاندن تمام

شهر کافی است ولی آنان می خواهند حتماً آتش هولناکی به وجود آورند

. پیروان نمرود از این جا و آن جا به جمع کردن هیزم پرداختند و این عمل را وسیله ی نزدیکی به خدایان خود قرار داده و آن را نیکی به خدایان خود می

دانستند. وضع جمع آوری هیزم به جایی رسیده بود که هرگاه فردی مریض

می شد، نذر می کرد زمانی که بهبودی یافت برای سوزاندن ابراهیم، هیزم

جمع نماید.

روزگاری چند به جمع آوری هیزم پرداختند تا این که چوب های فراوان جمع

آوری گردید و انبار چوب پر شد. سپس سرزمین وسیعی را دیوار کسیدند و

آتش را در میان این زمین، شعله ور ساختند و آتش روشن شده خروشان

گردید و آتش آن سرخ شد. سپس ابراهیم را بستند و او را در میان آتش

انداختند. هنوز از او ناراحت بودند و این بار حسرت چگونگی عذاب او را می

خوردند و البته از این پیشامد شادمان بودند.

آن گاه که ابراهیم در آتش شعله ور می افتاد، قلبش لبریز از ایمان و

اعتمادش به خداوند شدید و ارتباطش با او محکم بود. به همین جهت

حوادثی که متوجه اش شد او را نلرزاند و متزلزل نساخت و از آتش نترسید.

بلکه با آغوش باز از آتش استفبال کرد و با روحی مطمئن به آتش افتاد.

اکنون ابراهیم در دل آتش است و در میان دودها مخفی گردیده و شعله های

آتش او را در آغوش گرفته اند. فریاد و خروش آتش صدای ابراهیم را به

گوش نمی رساند. در چنین شرایطی ابراهیم چه می کند؟

آتش بندهای ابراهیم را سوزاند و او را در حرکت کردن آزاد ساخت و خداوند

رحیم غضب آتش و حرارت آن را برطرف ساخت و ابراهیم را از شعله های

آتش و خروش آن نجات داد و آتش را بر ابراهیم سرد و سلامت بخش نمود.

ابراهیم دل ها را تسخیر کرد

آن گاه که نور آتش خاموش شد و دود آتش تمام گردید و حرارت آن به پایان

رسید، مردم مشاهده کردند که ابراهیم با بدن کاملاً سالم و با کمال آزادی

ایستاده است. مردم از وضع او تعجب نمودند و از نجات او حیرت زده ماندند.

مخالفین با کمال عصبانیت از ابراهیم روی برگرداندند و با کمال شرمندگی

از میان مردم بیرون رفتند و مخفی گردیدند

بدین طریق علامت بزرگ یکتایی خداوند و معجزه بزرگ ابراهیم به وجود آمد.

دشمنان با بحث و مجادله به مبارزه با ابراهیم پرداختند امّا مغلوب گردیدیند.

به زور و جبر پناه بردند، خداوند نقشه شان را برگرداند. به آتش پناه بردند

ولی خداوند طبیعت آن را عوض کرد و گرمی آتش را از ابراهیم دفع کرد.

آنان هر دفعه تصمیم گرفتند که ابراهیم را در تنگنا قرار دهند امّا خداوند آنان

را در ردیف زیان کاران قرار داد.

مردم با دیدن معجزه ی بزرگ تا آن جا روشن شدند که تزدیک بود زمام امور

خود را به دست ابراهیم دهند و او را رهبر خویش گردانند ولی بعضی از این

مردم، وضع زندگی و نعمت های خود را مقدم داشتند و دسته ای ترسیدند

که مخالفین ابراهیم و بی پرستان به آنان آسیب رسانند؛ لذا تنها عده ای

انگشت شمار به ابراهیم ایمان آوردند و ایمان خود را از مردم کتمان کردند تا

از یاغی گران در امان باشند و مرگ گریبان آنان را نگیرد.

حضرت ابراهیم(ع)

quran-dastan — Sat, 12 Jul 2008 15:35:18 GMT

ابراهیم در دادگاه عمومی

مردم بابل فهمیدند چه کسی به خدایان آنان دست درازی کرده و به آن‌ها

ستم نموده‌است؛ لذا تصمیم گفتند به همان مقدار که ابراهیم به خدایانشان

ظلم کرده‌ و مرتکب جرم شده، او را کیفر دهند. انقلاب مردم بالا گرفت و

اعلام کردند: مخالفین خدایان را از میان مردم عبور دهید تا درباره‌ی

گفتار او گواهی دهند و مجازات او را ببینند.

به دنبال اعلام خبر بازداشت و محاکمه‌ی ابراهیم، مردم در میدانی وسیع

گرد آمدند و همین اجتماع آنان، آرزویی بود که ابراهیم مدت‌ها در مغز

خود می‌پروراند و می‌خواست تا آنان را در محیطی که جمع هستند، ببیند

و برای آنان یک دلیل اقامه کند و بی‌ارزشی اعتقاد آنان و فساد

عملیاتشان را با برهان ثابت کند.

مردم به تدریج به سوی میدان محاکمه دسته‌دسته رهسپار گردیدند و

جمعیت افزایش یافت. همه‌ی مردم می‌خواستند از ابراهیم قصاص بگیرند

و دوست داشتند کیفر او را مشاهده کنند و عذاب او را ببینند؛ زیرا در

این دیدن شکنجه، روح آنان که تشنه‌ی تلافی بود و میل فراوان به کشتن

او را داشتند، خوشنود می‌گردید.

ابراهیم را در میان این اجتماع عصبانی و انبوه وارد کردند و محاکمه‌ی

او را در مقابل مردمی که از غیظ و انتقام می‌سوختند، آغاز نمودند و به

وی گفتند: آیا تو این عملیات را با خدایان ما انجام دادی؟ ابراهیم در

جواب گفت: خیر. بزرگ خدایان شما این کار را انجام داده‌است. اگر

سخن می‌گوید از او سؤال کنید.

اعتراف و ستمگری مخالفین!

برهان ابراهیم، مغز مخالفین را تکان داد و با همین دلیل آنان را چنان

کوبید که از خواب غفلت بیدار شدند؛ لذا رو به یک‌دیگر نمودند و حیرت

آنان را فرا گرفت و ناراحتی، زبان‌هایشان را به لکنت انداخت. سپس به

ابراهیم گفتند: ای ابراهیم! تو می‌دانی که این بت‌ها پاسخی به سؤالات

نمی‌دهند و جوابی از ناحیه‌ی آن‌ها به دست نمی‌آید. چگونه به ما دستور

می‌دهی که از آن‌ها سؤال کنیم؟!

قاضیان نیز اقرار کردند که خدایانشان از شنیدن عاجزند و اعتراف

کردند که خدایانشان از حوادثی که در اطرافشان می‌گذرد، نمی‌توانند

اطلاعی به دست آورند و اتفاقاتی که برای آنان می‌افتد، درک

نمی‌کنند.این‌ها قدرتی که تجاوز را از خود دفع و یا نقشه‌ی ستمگران را

نابود کند، ندارند.

ابراهیم آنان را به نادانی سرزنش کرد و تاسف خورد که چرا پس از

آشکار شدن حق، بر باطل خود استوارند؟ ابراهیم از غفلت آنان و

مجادله نمودنشان عصبانی شد؛ زیرا می دید که صبح حقیقت دمیده است

ولی آنان در حال غفلت هستند. ابراهیم آنان را به تفکر در گفتار خویش

و دقت در ادعای خود تحریک نمود و گفت: "آیا غیر از خدای یکتا

موجوداتی را پرستش می کنید که ذره ای نفع و ضرر به حال شما

ندارند؟! مرده باد اجتماع شما و آن چه غیر از خدای یکتا پرستش می

کنید؛ چرا عقل پیدا نمی کنید؟!"

" اَفَتَعبُدونَ مِن دونِ الله ما لایَنفِعُکُم شیئاً"(انبیاء 67)

چشمان این ملّت از دیدن این حقایق کور است. گوش هایشان برای شنیدن

مطالب صحیح سنگین است و قلب هایشان در میان حجاب های نافهمی

قرار گرفته و حقایق را درک نمی کنند و آن گاه که مغلوب گفتار ابراهیم

گردیدند و ترسیدند که وضع آنان مفتضح گردد و دیگر برای آنان برهان

یا شبهه ای نماند، از بحث و مناظره دست کشیدند و به نیروی خویش

پرداختند تا شکست خود را بپوشانند و باطل خویش را حفظ نمایند؛ لذا

گفتند:"ابراهیم را بسوزانید و اگر اهل عمل هستید، خدایان خود را یاری

نمایید!"

" قالوا حَرِّقُوهُ وَ انصُرُوا ءَالِهَتِکُم اِن کُنتُم فاعِلینَ "(انبیا68)

دانلود بخش های قبلی وبلاگ

quran-dastan — Wed, 09 Jul 2008 09:57:18 GMT

برای دانلود قسمت های قبلی وبلاگ

اینجا کلیک کنید.

حضرت ابراهیم(ع)

quran-dastan — Wed, 09 Jul 2008 09:47:36 GMT

ابراهیم در بتکده!

آن‌گاه که ابراهیم فضا را از چشم‌هایی که در کمین او بودند، خالی دید آهسته به بتکده نزدیک شد و به داخل رفت. ابراهیم در بتکده جایگاه وسیعی را پیدا کرد که از بت انباشته‌بود و بت‌های دیگری نیز در اطراف آن پراکنده‌بود و در زیر پای بت‌ها، خوراکی‌های فراوانی نهاده‌بودند.

اکنون که ابراهیم وارد بت‌خانه شده، از روی سرزنش و بی‌اعتنایی به بت‌ها رو نموده و گفت: چرا غذا نمی‌خورید؟! سخن او را نشنیدند و پاسخی از آن‌ها دریافت نکرد. بار دیگر به آن‌ها خطاب کرد: چرا حرف نمی‌زنید؟! سنگ کجا می‌تواند سخن بگوید و چوب‌های موریانه خورده کجا قدرت درک دارند؟!

ابراهیم با دست به صورت بت می‌زد و با پای خود آن‌ها را هدف قرار داده‌بود. آن‌گاه که غضب او برای حمایت از دین خویش شدت پیدا کرد و آن‌گاه که شعله‌ی انتقام برای پروردگار خود بر ابراهیم مسلط شد، تبری برداشته و بر بت فرو آورد. چوب‌ها را می‌شکست و سنگ‌ها را خرد می‌کرد. ابراهیم آن‌قدر بت شکست و ریزریز کرد که دیگر اثری از بت سالم غیر از بت بزرگ باقی نماند. ابراهیم از سالم نگه‌داشتن بت بزرگ منظوری داشت؛ آن‌گاه که مخالفین وارد بت‌خانه شدند، پیش آیند و از آن سؤال کنند که چه کسی به بتکده بی‌احترامی کرده و بت‌ها را شکسته است؟ و زمانی که دیدند بت‌ها حرف نمی‌زنند و درک ندارند و از خود دفاع نمی‌کنند و دشمن خود را معرفی نمی‌نمایند، به راه راست هدایت گردند و دست از مبارزه بردارند.

ابراهیم سنگ‌های شکسته و پراکنده و چوب‌های ریزریز شده را رها کرد و از بت‌خانه بیرون آمد. ابراهیم فکرش آرام گرفته بود و از خوشحالی اشک در چشم‌هایش جاری بود؛ زیرا ریشه‌های مفاسد را بیرون ریخته و آثار شرک را نابود ساخته‌است.

ابراهیم به انتظار عکس‌العمل آنان نشست و منتظر بود ببیند انقلاب او در روح مردم بابل چه اثری می‌گذارد و به فکر وسایلی بود که اتهامات آنان را که به زودی به او می‌بندند، از خود دفع کند.

مردم بابل از مراسم عید بازگشتند و آن حادثه‌ای که متوجه خدایان آنان شده‌بود، فهمیدند و از هول آن‌چه دیده‌بودند، مبهوت گردیدند و از یک‌دیگر پرسیدند که چه کسی این کارها را با خدایان ما انجام داده‌ که از ستم‌کاران است.

یکی از بت‌پرستان گفت: شنیده‌ایم جوانی به نام ابراهیم پرستش اینان را بد می‌داند و از آن سرزنش می‌کند و بت‌پرستی را تحقیر می‌نماید. این ابراهیم بوده‌است که بر خدایان جرأت پیدا کرده و آن‌ها را شکسته‌است.

ابراهیم در دادگاه عمومی

مردم بابل فهمیدند چه کسی به خدایان آنان دست درازی کرده و به آن‌ها ستم نموده‌است؛ لذا تصمیم گفتند به همان مقدار که ابراهیم به خدایانشان ظلم کرده‌ و مرتکب جرم شده، او را کیفر دهند. انقلاب مردم بالا گرفت و اعلام کردند: مخالفین خدایان را از میان مردم عبور دهید تا درباره‌ی گفتار او گواهی دهند و مجازات او را ببینند.

به دنبال اعلام خبر بازداشت و محاکمه‌ی ابراهیم، مردم در میدانی وسیع گرد آمدند و همین اجتماع آنان، آرزویی بود که ابراهیم مدت‌ها در مغز خود می‌پروراند و می‌خواست تا آنان را در محیطی که جمع هستند، ببیند و برای آنان یک دلیل اقامه کند و بی‌ارزشی اعتقاد آنان و فساد عملیاتشان را با برهان ثابت کند.

مردم به تدریج به سوی میدان محاکمه دسته‌دسته رهسپار گردیدند و جمعیت افزایش یافت. همه‌ی مردم می‌خواستند از ابراهیم قصاص بگیرند و دوست داشتند کیفر او را مشاهده کنند و عذاب او را ببینند؛ زیرا در این دیدن شکنجه، روح آنان که تشنه‌ی تلافی بود و میل فراوان به کشتن او را داشتند، خوشنود می‌گردید.

ابراهیم را در میان این اجتماع عصبانی و انبوه وارد کردند و محاکمه‌ی او را در مقابل مردمی که از غیظ و انتقام می‌سوختند، آغاز نمودند و به وی گفتند: آیا تو این عملیات را با خدایان ما انجام دادی؟ ابراهیم در جواب گفت: خیر. بزرگ خدایان شما این کار را انجام داده‌است. اگر سخن می‌گوید از او سؤال کنید.

اعتراف و ستمگری مخالفین!

برهان ابراهیم، مغز مخالفین را تکان داد و با همین دلیل آنان را چنان کوبید که از خواب غفلت بیدار شدند؛ لذا رو به یک‌دیگر نمودند و حیرت آنان را فرا گرفت و ناراحتی، زبان‌هایشان را به لکنت انداخت. سپس به ابراهیم گفتند: ای ابراهیم! تو می‌دانی که این بت‌ها پاسخی به سؤالات نمی‌دهند و جوابی از ناحیه‌ی آن‌ها به دست نمی‌آید. چگونه به ما دستور می‌دهی که از آن‌ها سؤال کنیم؟!

قاضیان نیز اقرار کردند که خدایانشان از شنیدن عاجزند و اعتراف کردند که خدایانشان از حوادثی که در اطرافشان می‌گذرد، نمی‌توانند اطلاعی به دست آورند و اتفاقاتی که برای آنان می‌افتد، درک نمی‌کنند.این‌ها قدرتی که تجاوز را از خود دفع و یا نقشه‌ی ستمگران را نابود کند، ندارند.

quran-dastan — Sat, 08 Dec 2007 13:58:26 GMT

خداوند ابراهیم

مخالفین ابراهیم اقرار کردند که بت‌ها حاجت‌هایشان را نمی‌شنوند و مالک ضرر و نفعی نیستند و اعتراف کردند که فقط به جهت پیروی از نیاکان خود به عبادت پرداخته‌اند. با این بیان، تکامل دینی قوم خود و طریق هدایتشان را دلیل پیروی از بت و برحق بودن خویش، قرار دادند. آنان معتقد بودند که باستانی بودن بت، دلیل این است که بت شایسته‌ی احترام و مسنحق تعظیم است. بدین‌طریق ثابت کردند که از نظر صحیح به دور و از فکر خوب بر کنار می‌باشند.

ابراهیم به آنان گفت: بدون تردید شما و پدرانتان در گمراهی آشکاری بوده‌اید.

به ابراهیم گفتند: آیا نقص‌تراشی تو برای خدایان ما و بدگویی از بت‌های ما را از روی اراده انجام می‌دهی و یا این‌که شوخی می‌کنی؟

ابراهیم در پاسخ به آنان گفت: من حرف بی‌فغایده نمی‌زنم. حرف من جدی است؛ زیرا من با دینی استوار آمدم. من با هدایت و حق آشکاری به سوی شما فرستاده شدم. آن ‌خداوندی که سزاوار عبادت است، خالق آسمان‌ها و زمین و اراده کنند‌ی امور جهان و حافظ وضع زمین و آسمان است؛ ولی این بت‌هایی که شما می‌پرستید، مالک نفع و زیانی نیستند. این‌ها سنگ‌های زمخت و چوب‌های تکیه یر دیوارند. برای شما لازم است از عبادت این اجسام پرهیز کنید. خود را از تواضع برای این‌ها کنار کشید و از فتنه‌ی شیطانو گمراه کردن او بترسید. با عقل خود فکر کنید و با چشم خود ببینید؛ به امید آن‌که هدایت گردید.

فراموش نکنید؛ من در دوری از عبادت بت بر شما سبقت گرفتم و قبل از شما به کناره‌گیری از آن‌ها مبادرت ورزیدم؛ اگر این کار ضرری داشت، به من زیانی می‌رسید و اگر بت‌ها مالک چیزی بودن، مرا هدف قرار داده‌بودند. باید نگاهی به خدایان خود و پدران گذشته‌ی خویش کنید و بدانید که این خدایان غیر از خداوند یکتا، دشمن من هستند. خداوند جهانیان مرا خلق کرده و هدایتم می‌کند. خداوندی که مرا غذا می‌دهد و مریضم می‌نماید و آن‌گاه که بیمار گردیدم، شفایم می‌دهد. آن‌خداوندی که مرگم می‌دهد و سپس زنده‌ام می‌گرداند. آن خداوندی که من طمع دارم روز قیامت گناهم را ببخشد.

آخرین نقشه‌ی ابراهیم

آ‌گاه که تبلیغات شنوایی و بینایی همراه با دلیل و برهان به ‌‌‌‌‌‌آنان سودی نداد و از مسلک ابراهیم کناره‌گیری کردندو از دعوت او روی گرداندند و ابراهیم فهمید که گوش آنان به مطالب وی بدهکار نیست و به قلب‌های آنان راه نمی‌یابد و دید که قوم او به خرافات خود چنگ زده‌اند و به بت‌پرستی تمسک جسته‌اند، نقشه‌ی خطرناکی علیه بت‌ها کشید و سوگند یاد کرد که درباره‌ی بت‌ها حیله‌ای به کار می‌برد تا این مردم درک کنند که بت سود و ضرری ندارند. اینان ضرر و شکنجه‌ی خود را برطرف نمی‌سازند، چه رسد به این‌که بخواهد ضرر را از مردم برطرف نماید و باز بفهمند که اگر عبادت آن‌ها را ترک کردند، ضرری یه آنان نمی‌رسد و هرگاه آن‌‌ها کمر بستند و از روی اخلاص عبادت آن‌ها را نمودند، خیری از آن‌ها نمی‌برند.

برنامه‌ی سالیانه‌ی مردم بابل این بود که سالی یک مرتبه یک عید عمومی برگزار می‌کردند و این عید را در خارج شهر می‌گذراندند و آن‌گاه که غذاهای فراوانی در عبادت‌خانه می‌گذاشتند، به خارج شهر می‌شتافتند تا پس از انجام مراسم عید به شهر وعبادت‌خانه بازگردند و با کمال شادی از غذاهای اندوخته شده، بهره‌برداری نمایند. با کمال عشق از آن غذاهایی که خدایان برکت داده و به آن نیکی رسانده‌اند، استفاده کنند.

زمانی که تصمیم گرفتند برای انجام مراسم عید به خارج شهر بروند، از ابراهیم درخواست کردند که با مردم رفاقت کند و با آنان به خارج شهر برود؛ ولی ابراهیم قبول نکرد که با آنان همراهی نماید؛ زیرا او تصمیم گرفته‌بود کاخ خدایان را ویران سازد و نخست بت‌های آنان را واژگون گرداند.

ابراهیم خود را به مریضی زد و گفت: من بیماری وبا گرفتم. او در واقع روحش مریض بود؛ زیرا غم بت‌پرستی قومش، جگر او را پاره می‌کرد و خشم و غضب او آشکار بود، چون مردم او را لبیک نگفته و به تبلیغات او گوش نداده‌بودند.

نظر به این‌که مردم از درد می‌ترسیدند و از وبا وحشت داشتند، ابراهیم را رها کردند و روی دعوت خود اصرار نورزیدند؛ بلکه از ماندن ابراهیم خشنود نیز بودند و با کمال خرسندی برای انجام مراسم عید بیرون رفتند. اکنون شهر خالی از جمعیت شده‌است و عبادت‌خانه نیز از درباریان و روحانی تهی گشته‌است؛ زیرا همگی به خارج رفته‌اند و کسی را به غیر ابراهیم در شهر باقی نگذاشته‌اند.

حضرت ابزاهیم خلیل الله(ع)<خلاصه ای از مطالب گذشته>

quran-dastan — Fri, 07 Dec 2007 11:31:39 GMT

حضرت ابراهیم(ع) خلیل‌الله:

محیط تربیتی ابراهیم

مردم بابل در ناز و نعمت به سرمی‌بردند و از سایه‌ی درخت‌ِنعمت برای خود سایبان می‌ساختند ولی با این‌که غرق در نعمت بودند، در شب تاریک افتان و خیزان در حرکت و در پرتگاه ضلالت در رفت‌و‌آمد بودند.

این مردم گمراه با دست خود بت‌ها تراشیددند و در مقابل چشم خود این عمل را انجام دادند، سپس آن بت‌های تراشیده را پروردگار و آفریننده‌‌ی خود قراردادند و آن را خدای خویش خواندند. خداوندی که آنان را خلق نموده، کنار گذاشتند و به عبادت بت شتافتند و خداوندی را که نعمت‌های ظاهری و باطنی را برای ملّت جاری ساخته، فراموش کردند.

زمام امور بابل به دست نمرود، فرزند کنعان‌بن‌کوش بود. نمرود زمامداری بود که بیدادگری را پیشه‌ی خود ساخته‌بود و آن‌گاه که خود را غرق در نعمت دید و نیروی قدرتی را که در اختیار داشت و او را فراگرفته‌بود، مشاهده کرد و آن‌گاه که نادانی ملّت خویش را دریافت و آن‌گاه که کوردلی مردم‌ِمملکت خود را درک کرد و زمینه را برای خدایی خود مساعد دید، خود را خدا قرار داد و مردم را به پرستش خویش دعوت کرد!

چرا نمرود آنان را به پرستش و عبادت خود دعوت نکند؟ نمرود دیده‌است که در بین مردم نادانی رواج پیدا کرده‌است و ملت در گمراهی آشکار به سرمی‌برد و همین عوامل زمینه‌ی ادعای خدایی او را فراهم کرده‌است.

در میان این محیط فاسد و در شهر فدام‌آرام که از مملکت بابل بود، ابراهیم در دامن پدر خود تارخ به وجود آمد. خداوند به او نیرویی داد و او را به راه راست هدایتش کرد. ابراهیم با فکر صحیح و روشن خود، خداوند را شناخت. خداوند به ابراهیم وحی کرد که خداوند یکتا است و او حاکم بر موجودات است و جهان زیر نظر او است.

ابراهیم درک کرد، این بت‌هایی را که می‌پرستند و این مجسمه‌هایی که می‌تراشند، برای آنان در پیشگاه خداوند ارزشی ندارد. به همین جهت تصمیم گرفت به تدریج دعوت به سوی خداوند یکتا را آغاز کند و ملّت خود را از پرتگاه شرک و لجن‌زار مفاسد نجات بخشد. ابراهیم تصمیم گرفت وسایلی فراهم کند که ملّت را از گمراهی بیرون کشد.

ابراهیم و علامت قیامت

قلب ابراهیم از ایمان به پروردگار خود لبریز بود و از اعتقاد و اعتماد به قدرت خالق خود مالامال بود. به آن‌چه که درباره‌ی قیامت و رستاخیز مردگان به او وحی شده‌بود اعتقاد داشت و ایمان داشت که در جهان دیگر به حساب کردار بندگان خداوند رسیدگی می‌شود؛ ولی ابراهیم تصمیم گرفت به ایمان و بصیرت خویش بیافزاید و اعتماد و یقینش بیش‌تر گردد و شخصاً از علامت رستاخیز آگاه شود، برهان روشن قیامت را با چشم خود ببیند؛ لذا از پروردگار خود درخواست کرد که به او نشان دهد که چگونه مردگان را پس از مرگشان زنده می‌کند؟ و چگونه بعد از نابودی، اجسامشان بار دیگر به وجود می‌آید؟

به همین منظور خداوند به ابراهیم وحی کرد: مگر اعتقاد به قیامت نداری؟ ابراهیم پاسخ داد: البته. به من وحی کرده‌ای و من هم ایمان آورده و تصدیق نموده‌ام؛ ولی روح من مشتاق دیدن با چشم است. چشمم به مشاهده دوخته‌شده تا قلبم مطمئن گردد و یقین من افزایش یابد.

آن‌گاه که ابراهیم تصمیم گرفت ایمان خود را محکم و قلب خود را استقرار دهد، خداوند خواسته‌ی او را برآورد و دستورش داد: چهار پرنده بگیرد و پیش خود آورده و آن‌ها را در مقابل چشم خود به یک‌دیگر ضمیمه نماید تا اجزاء آن را ببیند و بتواند در خلقت جدید آن‌ها دقّت کند. سپس آن حیوانات را به چند جزء تقسیم کند و به صورت پراکنده‌ای روی هر کوهی یک جزء بگذارد و پس از آن، پرندگان را پیش خود بخواند تا چند لحظه‌ی بعد به دستور خداوند پیش او آیند.

ابراهیم این دستور را عمل کرد و پرندگان را به سوی خود خواند و هر جزئی ضمیمه‌ی جزء خود شد و اجزاء پراکنده به جای خود بازگشت و فوراً زندگی‌ به ایشان رخنه کرد و روح به آن‌ها بازگشت نمود و به قدرت خدا پیش ابراهیم شتافتند و به اراده‌ی پروردگار خود نزد ابراهیم آمدند. ابراهیم آثار آشکار خداوند و قدرت درخشانی را که در زمین و آسمان‌ها وجوددارد و کسی نمی‌تواند آن نیرو را عاجز سازد، مشاهده می‌نماید.

روح پرندگان به دست ابراهیم گرفته‌شد و اجسادشان نرم گردید و متلاشی شد و در مقابل چشم ابراهیم اعضاء پرندگان متفرّق گردید و آن‌گاه که پرندگان را خواند، به سوی او شتافتند و پیش او آمدند و اجزایشان یک‌دیگر را گرفتند و اجزاء متفرق، به یک‌دیگر متصل گردید و روح به ‌آن‌ها بازگشت کرد.

غیر ممکن است کسی این وضع را ببیند و دیگر شک کند و در قدرت خداوند درباره‌ی برانگیختن مردگان از قبرهایشان و بیرون آمدن از خانه‌های ابدیشان تردید کند.

خداوند منزّه است؛ هرگاه درباره‌‌ی‌ کاری اراده ‌کرد، بازگشتی در آن نیست؛ زیراخداوند گرانمایه‌ و حکیم است.

ابراهیم و عموی بت‌فروش

آزر عموی ابراهیم، علاوه بر این‌که بت‌پرست بود از کسانی بود که بت می‌تراشید و آن‌ها را می‌فروخت. آزر نزدیک‌ترین و چسبنده‌ترین مردم به ابراهیم بود و برای هدایت نیز از همه شایسته‌تر و برای پند و اندرز سزاوارترین بود؛ زیرا آزر از صورتگران و تراشندگان بت و از مبلّغین و مروّجین آن بود و بدین‌ترتیب مردم را به سوی معصیّت دعوت می‌کرد و فتنه‌ای به وجود می‌آورد؛ لذا راهنمایی آزر به سوی خداوند وسیله‌ی نزدیکی به خداوند یکتا است و می‌توان تخم مفاسد و ریشه‌های گمراهی را با هدایت وی نابود کرد.

ابراهیم در طریق دعوت عموی خود از راه بدگویی و تحقیر خدایان وارد نشد؛ زیرا آزر از وی نفرت پیدا می‌کرد و گوش خود را متوجّه او نمی‌ساخت یا این‌که ابراهیم را از خود می‌راند و منکر او می‌شد. پس ابراهیم صحبت با آزر را بهترین روش ترتیب داد و با زبان شیرین و ادب‌ِشایسته با او سخن گفت. ابراهیم صحبت خود را با آزر از عنوان پیغمبری خود شروع کرد تا مهر آزر را برانگیزد و پرده‌های دل او را تسخیر کند. سپس از آزر بپرسد که چرا توجّه به بت‌ها پیدا کرده‌ و دل به پرستش آن‌ها بسته‌است. با این‌که می‌داند این بت‌ها دعا و ستایش آزر را نمی‌شنوند و تواضع و فروتنی او را نمی‌بینند و نمی‌توانند به هنگام درخواست دفع بلا، بلایی را برطرف سازند یا به هنگام درخواست حاجت، حاجتی را برآورند، چرا آنان را عبادت می‌کند.

ابراهیم ترسید، آزر موقعیت وی را کوچک بشمارد و اعتنایی به رأی او نکند و از او منصرف گردد؛ لذا گفت: ای عموی من. من دارای علمی شده‌ام که تو تز آن بهره نداری و معرفتی نصیبم گردیده که از آن در تو وجود ندارد. از من سرپیچی و از قدم برداشتن با من کناره‌گیری نکن. گرچه من از جهت مال، هم‌ردیف تو نیستم و از جهت سال بر تو برتری ندارم ولی از نظر علم و معرفت برترم. سپس ابراهیم از آزر خواست تا روش او را تعقیب کند و در راهی که ابراهیم راه‌پیمایی می‌کند، آزر نیز قدم بردارد تا به راه راست و طریق ثابت راه یابد.

ابراهیم تصمیم گرفت که بت‌ها را در نظر آزر بی‌ارزش جلوه دهد و بدین‌وسیله او را از عبادت بت‌های خود جدا سازد؛ لذا به آزر گفت: با پرستش بت و تسلیم شدن در مقابل آن‌ها، شیطان را پرستش می‌کنی و به آستانه‌ی او پناه‌ می‌بری. شیطان نافرمانی خداوندرا کرد ومردم را به گمراهی تهدید کرد. شیطان دشمنی است که به کار خیر راهنمایی نمی‌کند و غیر از هلاکت و فساد و بدی کار دیگری را خواستار نیست.

ابراهیم به ترساندن آزر پرداخت و او را از سوء کیفر و عاقبت بیم داد ولی تصریح نکرد که عذاب خدادامنش را می‌گیرد و کیفر او را احاطه کرده‌است؛ زیرا خواست درباره‌ی او نیکی کند و ادب را رعایت نماید و به او لطف کند.

ابراهیم تهدید شد!

آن‌گاه که ابراهیم را راست را به آزر نشان داد و او را پند داد، آزر زیر بار نرفت و به کفر و مخالفت خویش اصرار ورزید و با بدزبانی، کفر، پرخاشگری و دشمنی سخن‌ ابراهیم را زیر پا گذاشت. پیامبری او را منکر شد و مهربانی و لطف ابراهیم را نادیده گرفت و روی خود را در هم‌کشید و برای بی‌اعتنیی به مقام ابراهیم و تعجّب از جرأت او و انکار پند و اندرز وی به ابراهیم گفت: آیا از خدایان من سرپیچی کرده‌ای؟ اگر دست از انحرافات برنداری و از گمراهی بازنگردی و به راه عقلانی و روشن‌فکری خود توجّه نکنی، تو را با سنگ، سنگ‌باران و با تیر فحش تو را تیرباران می‌کنم.

ابراهیم تهدید آزر را با آغوش باز و روح مطمئنی پذیرفت؛ سپس پاسخی به آزر داد که علامت نیکی به آزر و اخلاص در پند و اندرز به او دربرداشت. ابراهیم خطاب به آزر گفت: درود بر تو! به زودی برای تو از پروردگارم طلب آمرزش می‌کنم؛ زیرا او نسبت به من مهربان است. از شما و آن‌چه غیر از خداوند یکتا است، کناره‌گیری می‌کنم و پروردگار خود را می‌خوانم؛ شاید درباره‌ی دعای پروردگار خویش بدبخت نباشم.

ابراهیم با آزر وداع و از او کناره‌گیری کرد و در همین موقع بود که با وضع ناراحت‌کننده و قلبی اندوهگین به سر می‌برد؛ زیرا دعوت ابراهیم گوش‌های شنوایی پیش آزر نیافته‌بود و ابراهیم آزر را ترک کرد تا در کفر وی کمک‌کار نباشد و در شرک با او همراهی ننماید.

ابتکار تبلیغی ابراهیم

آ‌گاه که ابراهیم دریافت آزر دعوت وی را نپذیرفته‌است، ناراحت نشد ولی برایش سخت شد که آزر را به سوی خیر دعوت کند و او دعوتش را نپذیرد. امّا این پرخاشگری‌ای که از آزر دید و این ستمی که از او مشاهده کرد، باعث نشد که ابراهیم از دعوت به سوی حق، بایستد؛ بلکه تصمیم گرفت ریشه‌ی این عقیده‌ی پست را با تمام آزار و شکنجه‌ها‌های طولانی که متوجّه او می‌گردد، از زمین نابود سازد.

ابراهیم که مردی بیداردل، روشن‌فکر و دارای فکری صحیح بود، درک کرد که دلیل لفظی و برهان منطقی هر قدر مانند روز روشن باشد، در سرزمین شوره‌زار دل قوم او، گیاه خوبی نمی‌رویاند؛ لذا تصمیم گرفت، تبلیغات شنوایی را به تبلیغات بینایی تبدیل کند و چشمان ملت را با بینایی درونی آمیخته‌کند و حواس ظاهری آنان را برای فهماندن عقیده‌ی خود، با قلبشان نزدیک گرداند و بدین‌طریق حقیقت دعوت خود را برای آنان آشکار سازد؛ شاید از گمراهی بیرون آیند و رشد خود را دریابند.

در کار ابراهیم دقت کنید که ابراهیم به تدریج آنان را به بحث خویش می‌کشاند و از آنان می‌پرسید: چه چیزی عبادت می‌کنید؟ قوم ابراهیم درباره‌ی بت‌های خود سخن‌های فراوان گفتند و در بیان جواب زیاده‌روی کردند و در عبادت بت‌ عزت خود را می‌جستند و با تواضع برای بت‌ها، پشتیبانی فکرشان را از آنان می‌خواستند و در جواب به ابراهیم گفتند: بت‌ها را می‌پرستیم و مواظب عبادت آنان می‌باشیم.

ابراهیم در سؤالات خود پیروز شده‌بود. ابراهیم مانند پزشکی بود که به فکر درد است تا دوا را بیان کند و یا مانند قاضی بود که می‌خواهد مجرمین، به ارتکاب جرم اقرار کنند و اعتراف نمایند که جرم را مرتکب شده‌اند؛ لذا ابراهیم در بحث خود دایره‌ی جدال را تنگ تر می‌کرد و در یک مطلب، موارد اختلاف را جمع می‌کرد و آن‌گاه که اساس مطلب آنان سست می‌شد و ارکان آن درهم فرومی‌ریخت و پوچ بودن آن روشن می‌گردید، تسلیم دلیل او می‌شدند و در این موقع ناگزیر بودند که از ابراهیم پیروی کند و راه فراری از فرمانبرداری ابراهیم نداشتند. ابراهیم مرتباً عقاید و آراء فاسد آنان را عنوان می‌کرد و از آنان انتقاد می‌نمود و فساد آن را آشکار می‌ساخت و به آنان می‌گفت: آیا آن‌گاه که به پرستش بت‌ها روی می‌آورید، حرف شما را می‌شنوند؟ آیا آن‌گاه که به اطاعت اینان همت می‌گماری و اقدام می‌نمایی، شما را می‌بینند؟ آیا برای شما نفع دارند یا ضرر؟

راستی که چه‌قدر تقلید بد است و چه‌قدر نقشه‌های شیطان دقیق است که به تدریج ملت را به کفر پدرانشان کشانده و در شرک، آنان را به جریان انداخته‌است. عبادت مجسمه را برایشان زینت داده و آنان پیشانی خود را برای بت به زمین می‌گذارند.

راستی این مردم چه‌قدر نادانند که اعتقاد دارند بر طریق حق هستند و در پیروی مذهب خویش می‌کوشند و با پیروان حق برای باطل بحث و مجادله می‌کنند ولی مطالبی که می‌گویند چه‌قدر بی‌اساس و پاسخ‌های آنان چه‌قدر ضعیف است. آنان در مقابل استدلال ابراهیم و سؤالات او گفتند: ما پدران خود را در عبادت بت‌ها یافتیم!

شروع به کار دوباره وبلاگ

quran-dastan — Fri, 07 Dec 2007 11:22:18 GMT

سلام بر تمام عزیزانی که ماه ها منتظر ارسال مطلب جدید در داخل این وبلاگ بودند.

از این لحظه به بعد برای بار دیگر وبلاگ داستان های قرآنی بروزرسانی می شود.

انتظار می رود تا با مطالعه داستان های زیبای پیامبران الهی و اولیا خداوند گامی دیگر را در زندگی خود نهادینه کنیم.

با تشکر

شهاب محتشمیان

حضرت ابراهیم(ع)2

quran-dastan — Wed, 19 Sep 2007 11:58:25 GMT

ابراهیم تهدید شد!

ابتکار تبلیغی ابراهیم

خداوند ابراهیم

ابراهیم به آنان گفت: بدون تردید شما و پدرانتان در گمراهی آشکاری بوده‌اید.